پیدایش سوسیس

سومریان برای نگهداری گوشت، آن را با نمک و ادویه مخلوط کرده و در روده یا معده حیوانات قرار می‌ دادند. سوسیس (sausage) از کلمه لاتین"salsus" به معنای نمک گرفته شده است.

حدود ۲۸۰۰ سال پیش، یونانیان باستان سوسیس را با گوشت کوبیده شده و سیر و ادویه‌ های وارداتی تولید می کردند. سپس حدود 2200 سال پیش، رومی ‌ها این شیوه را اقتباس کرده و برای تهیه سوسیس به انواع گوشت از جمله گوشت خوک، فلفل و ادویه های عجیب و غریب اضافه کردند. سوسیس در جشن های رومیان نقش مهمی داشت، اما در قرن چهارم میلادی، کلیسا مصرف آن را به دلیل ارتباط با جشن ‌های غیر اخلاقی ممنوع کرد، هرچند ممنوعیت دوام چندانی نداشت.

در قرن دهم میلادی نیز امپراتور بیزانس، به دلیل بروز مسمومیت‌ های ناشی از "سوسیس‌ های خونی"، مصرف آن را مجدداً ممنوع اعلام کرد. در قرون بعد، به‌ ویژه در آلمان، موارد متعددی از مسمومیت ‌های مرگبار با سوسیس گزارش شد. کرنر پزشک آلمانی دریافت که علت این مسمومیت‌ ها، سمی ناشی از فساد چربی است. او این ماده را سم چربی یا سم سوسیس (wurst gift) نامید که در آلمانی "wurst" به معنای سوسیس و"gift" به معنای سم است. بعدها مشخص شد این بیماری همان بوتولیسم است که عامل آن باکتری Clostridium botulinum  می‌ باشد. کلمه لاتین" botulus "در لاتین به معنای سوسیس است.

در قرن نوزدهم و دوران ویکتوریا، تولید صنعتی سوسیس در بریتانیا آغاز شد. به ‌منظور کاهش هزینه، از پرکننده‌ هایی مانند نان و غلات به جای گوشت استفاده می ‌شد. در جنگ‌ های جهانی نیز کمبود گوشت باعث شد سوسیس ‌ها، آب و خرده‌ نان بیشتری داشته باشند، این امر موجب ترکیدن آنها هنگام پخت و پیدایش اصطلاح" بنگرز" شد.

در ایران، تولید سوسیس و کالباس از حدود سال ۱۳۰۰ شمسی به ‌وسیله مهاجران لهستانی آغاز شد. در زبان لهستانی به سوسیس Kielbasa گفته می شود که از کلمه اسلاوی قدیم" klbasa " به معنای محدب و پف‌کرده گرفته شده است. گفته می شود کلمه کالباس که در بین ایرانیان رواج دارد، از این کلمه گرفته شده است.

در مجموع، سوسیس در ابتدا راهکاری برای نگهداری گوشت در شرایط کمبود غذا بود و بیشتر در طبقات پایین جامعه مصرف می ‌شد، اما به مرور زمان در همه طبقات اجتماعی رواج یافت و امروزه یکی از پرمصرف ‌ترین فرآورده‌ های گوشتی در جهان به شمار می ‌رود.